Baza wiedzy o technologiach druku 3D

Baza wiedzy o technologiach druku 3D

  • FDM (Fused Deposition Modeling).
  • FDM (Fused Deposition Modeling) + CFF (Composite Filament Fabrication).
  • SLS (Selective Laser Sintering).
  • SLA (Stereolitography).

FDM (Fused Deposition Modeling)

Technologia FDM jest jedną z najpopularniejszych metod jeżeli chodzi o szybkie prototypowanie. Druk 3D w technologii FDM charakteryzuje się nakładaniem kolejnych warstw, które w zależności od rozdzielczości i geometrii są bardziej lub mniej widoczne. W celu dostarczenia prototypu, produktu najwyższej jakości oferujemy obróbkę dodatkową – szlifowanie, malowanie i klejenie. Łączenie wydrukowanych elementów pozwala na uzyskanie detali o dużych rozmiarach z stosunkowo małą utratą wytrzymałości. Dzięki posiadaniu dużej ilości urządzeń pracujących w tej technologii jesteśmy w stanie w krótkim czasie zrealizować nawet największe zamówienia.

FDM (Fused Deposition Modeling) + CFF (Composite Filament Fabrication)

Nasze drukarki wykorzystują technologie druku za pomocą włókna węglowego. Pozwalają na wydrukowanie części które są 27 razy sztywniejsze i 5 razy silniejsze w porównaniu do każdej innej drukarki 3D. Technologia korzysta z dwóch dyszy drukujących – jedna z dysz drukuje korzystając z inżynieryjnej klasy nylonu podczas gdy druga dysza wykorzystuje włókno karbonowe. To unikalna metoda druku 3D zwana CFF (Composite Filament Fabrication), która pozwala drukować części silne jak metal posiadające stosunek siły do wagi lepszy niż aluminium.

SLS (Selective Laser Sintering)

Jedna z metod druku przestrzennego wykorzystywana w przemyśle do szybkiego prototypowania i wytwarzania gotowych elementów. W metodzie tej kolejne, bardzo cienkie warstwy materiału (zwykle tworzywo sztuczne) nakładane są maszynowo, a następnie laser utwardza (zestala, spieka) wybrane punkty. Nieutwardzony proszek jest następnie usuwany i otrzymywany jest gotowy przedmiot.

SLA (Stereolitography)

Proces addytywnej produkcji elementów prototypowych w przemyśle. Polega na stopniowym obrysowywaniu kolejnych przekrojów poziomych produkowanej części za pomocą lasera na sukcesywnie zanurzanej platformie w wannie z fotopolimerem. Pod wpływem światła laserowego, dochodzi do polimeryzacji i zestalenia substancji blisko powierzchni roztworu. Po obrysowaniu warstwy, platforma jest obniżana dokładnie o grubość wytworzonej warstwy, a cały proces powtarza się aż do uzyskania całego produkowanego elementu.

Technika ta zapewnia wysoką precyzję i powtarzalność przy dobrej jakości powierzchni, oraz – w odróżnieniu od tańszej obróbki skrawaniem – możliwość utworzenia skomplikowanej struktury wewnętrznej elementu